Hukumang Walang Awa

Hukumang Walang Awa
-Justin David G. Pineda

Naroon akong tumayo sa korte,
Upang harapin ang asuntong nakakakuryente.
Kinasuhan ako ng pang-aabuso,
Ng isang magaling na abogado.

Ihinain ko ang aking panig,
Ngunit sadyang 'di sila nakikinig.
Nang ang kabilang manananggol na ang pupunto,
Sobra-sobra siya kung makaturo.

Bagamat gano’n ang mga nangyari,
Pag-ibig ko'y di mawili-wili.
Ang inalagaan ko mula't sapul,
Sa ki'y ilalayo't ipapahabol.

Palapit na nang palapit ang mga araw,
Lilisan ka na sa langit na bughaw.
Ang haplos na aking naramdaman
Kailanma'y nasa aking isipan.

Heto na ang araw ng pagpataw ng parusa,
Sadya talagang ang panaho'y ipinagdamot ng tadhana
Paalam na pinakamamahal ko, nasa puso pa rin kita.
Ayan na, wala na, ang buhok ko'y ginupit na.

How life should be lived...

How life should be lived...

- Justin David G. Pineda

III-Archaeology

I. Satisfaction of life and thirsty for more.

What do you think of your life right now? Do you think your life is incomplete? Honestly, do you compare your life with other people? Those people who are (should I say) more successful than you? Because of those comparisons that you made, do you sometimes think that life isn’t fair? “Why does he have this while I don’t?” Could this phrase relate you on how you envy with others? Is it true that sometimes we think we are incomplete and lacking of something? Seeing ourselves lacking, we see then other people who are fuller already. Are you becoming jealous of them? Let’s remember those times when we compare and asking for more. Well, to tell you honestly, I compare myself sometimes to other people in terms of my personality. “Why is he taller than me? Why is his skin lighter than me? Why does he have a golden voice while neither metal nor any plastic I don’t have at all? Why is he richer than me?” These are some questions that I ask myself. How about you? In other events or other things, do you compare yourself? That’s all right. That’s normal for us. Let’s not be ashamed that we are doing this. Lately, I realized that I was very, very wrong in comparing myself to other people. I always thought that I never became superior even once. I couldn’t get number one because I think I’m only good for number two. That time, I was thinking that there were still a lot of people living higher than me. Those people whose comfort room is the whole part of my house. Those people whose jewels worth the food of the whole baranggay for one straight month. Those people whose belongings cost millions of pesos. So generally, I feel under them.

II. Nirvana

Try to think that you die and resurrected. You’re another person. God thought of giving you another life because He wants to see how you handle a life again. But this time, you are born in a very poor family. You are now living in a family whose father is a stubborn and lazy drunk-all-day man while your mother has affairs with other men. You have nine siblings, you’re in their midst, the eldest is also lazy while the others needs sustenance. What are you now when that happens? Or let’s say, you grow up without any parents. You’re just a stranger to everyone. You don’t know anything. Nobody would teach you basic learning skills How about you live with a trademark of a family of murderers? How about when you are born and grow up without any education? You don’t even know how to read nor write. Here’s the painful part: What if you are born handicapped? Without eyes or nose or tongue or other body parts? What if you are born autistic? So the point is, what if you go to the less-fortunate side? What will you do then?

III. Think about it

I realized that life should go the way it is. We should be contented with what we have and not to ask for more. If you are not satisfied with your life because you’re jealous with those who are above you, think about those people under you. In that way of thinking, we will be satisfied. I also realized what God wants us to be our individual mission. He lend us this life and someday we will give it back. But before we give it back, He wants is to use it for the better. He wants us to help those people who are under us that’s why He made us above them. Why? It’s because we are more comfortable with our lives and that we have more extras and blessings than them. I think it is our mission. So that even in a little way, we have something to show Him good.

Here’s a question: What do you want your life to become if you’re a less-fortunate? I think there’s only one answer for that…to have his basic needs such as food, shelter and clothing. If you’re in their position, you would also like to be helped by others, right? So let’s not waste this opportunity that God has given us. Let’s make our stay in this world productive and show what kind of human being we are. This is a life-long mission. Let’s make it accomplished and not demolished.

Fortunate are those who have the spirit of the poor, for theirs the kingdom of heaven.

Fortunate are those who mourn, they shall be comforted,

Fortunate are the gentle, they shall possess the land.

Fortunate are those who hunger and thirst for justice, for they shall be satisfied.

Fortunate are the merciful, for they shall find mercy.

Fortunate are those with a pure heart for they shall see God.

Fortunate are those who work for peace, they shall be called children of God.

Fortunate are those who are persecuted for the cause of justice, for theirs the kingdom of heaven.

Fortunate are you, when people insult you and persecute you and speak all kinds of evil against you because you are my followers.

The Beatitudes

From the Bible Mt. 5:3-11

The Essence of Friendship

The Essence of Friendship

- Justin David G. Pineda

III-Archaeology

I must tell you that friendship is an essential ingredient to a wonderful life. True friends will always be there to love, support, trust and respect you. Sometimes they will also sympathize, apologize or give advice. They will accept you for who you are. You will consider them worth keeping. For those people who don’t value their friends, maybe you should think about it... Think about it.

Sometimes, it’s very hard to think that your friends leave you behind. They suddenly disappear in a snap and put you all alone in the big blue sky. And you know what will happen? You will be pulled by gravity from that far, wide and empty sky to the hardheaded ground. You’ll be feeling the most painful part: the dying part (when your bones will be cracked down and your brain will explode into pieces). It’s like looking at your enormous, rich, gorgeous and put-profit house burning into ashes. Do you think your friends are real friends? Do you consider them true ones? You better classify them.

In order to be a true (more than good) friend, you must be able to know the true personality of your peer. You must also influence him with good values, which he will cherish forever. You will respect whatever his decisions are. You will trust him in whatever explanations he says. You will help him in solving his problems by giving advice and support. That’s how things should be in order to prove that you’re a true friend.

In our lives, we encounter a lot of obstacles. These obstacles must be faced and fought to continue living in this world. True friends are there in front of you to guide you to the right path.

In any relationship that we choose, ups and downs are to be faced. Any achievement made has a failure counterpart. When you have friends, all of you will experience happy moments and sad ones. Misunderstandings are part of those sad ones. We can’t get away from it. Therefore, we must think of something to solve it immediately. We should not put the pains in our heart and lock it in a long time. We must do something to end the mutiny. Asking forgiveness and forgiving are two simple but effective ways in healing broken friendships. We must think of “positive affirmations” to be able to put together again the lost treasures which money can never buy.

Friends are like water; it’s precious and it’s about 75% of our body. Here are some classifications of friends compared to the universal solvent: Holy Water (religious), mineral water (rich), distilled water (healthy), purified water (clean) and stagnant water (dirty/problematic/helpless). You could now classify what kind of friend you are. We get hold of our friends like drinking plenty of water, right? So you better keep your friends close because you might get dehydrated!

You’re Writing to Share, Not to Boast Your Penmanship

You’re Writing to Share, Not to Boast Your Penmanship

-Justin David G. Pineda

III-Archaeology

In this world, different kinds of people appear in the society. That's right. They have different ways of interpreting their lives. One may be silent, the other maybe boastful, some could be humorous, others are considered to be natural intelligent and some others are know-it-alls. The focus of this essay lies in a special kind of personality of a living creature in the highest class of animals.

When we define "human beings", committing mistakes is one truth of what the word really means. But somehow, "some" try not to commit mistakes. Now, let me ask you: Does perfection qualify you as a human being?

The essay talks about the reality on the unjustly acts of the adults against, of course, the youth. Here, I'm not referring to all adults but I just got interested dealing with some instances wherein they use their authority (sometimes they know and sometimes not) in a wrong position. I don't give favor to the youth. This is just what I've observed.

When we say a person is youth, we mean early period of anything. Here's a question: What is the big difference between a juvenile and youth? Juvenile is the same as immature. Therefore, a youth could be juvenile or not. For example, eventhough a boy's just three years of age but he could play Mozart's fast playing piano pieces, he is not considered juvenile in the field of playing piano (put in mind that he's just a kid).

Here's a scenario: There was a speech class. Various people of different ages were part of the said class. There were people of about 20 years of age, bunch of 30's who were already married, couple of nearly senior citizens and about 5 teenagers about 14-16 years of age. A boy, who was included in the teenagers' group, delivered a speech infront of a crowd. Before the delivery, he practiced all the time, reading the speech over and over again. He also practiced speaking and toning it properly to make the delivery beautiful. Then his teacher came. She listened to the boy's speech. When ye hear the speech, ye will consider it great, fine, fascinating and reliable. But the teacher was not impressed. She criticized the boy's speech and looked for mistakes, which the boy did though others weren’t really mistakes at all. Everything was always checked. That's why when the boy delivered his speech, it was a successful and a perfect one. The words were said very emphasized and the spirit of the speech was really awakened. The voice was very clear. But still, the teacher was not impressed.

Weeks later, it was the teacher's turn to deliver a speech. The teacher ranges about 20-30 years older than the boy. Nobody criticizes her because they knew she could do it well. When she delivered the speech, it seems that she never looked nor scan the pages of the speech to be delivered for review. She read it on the spot. That's why a lot of mistakes were committed. Many of her pronunciations were wrong and the life of the speech wasn't awakened. Eventhough she had lots of mistakes, still, a lot people congratulated her for a job well done in delivering a speech infront of a dazzling crowd.

Now, let's look at both cases. The first one, a boy delivered a speech nicely because he practiced too much but still, he was criticized a lot by his teacher. The second one, a teacher of speech delivered a speech very poorly because she didn't review it but she still got lots of applause from people. When you examine the cases, where should the award go? To the boy who delivered a speech nicely because he practiced too much or to the teacher of speech who delivered a speech very poorly because she didn't review it? Why do you think the congratulations went to the teacher? Actually to tell you more specific, the teacher is not a speech master but just an ordinary person who is 20-30 years older than the boy. Because she is older, people think that she is better than the boy. That's my point. Sometimes, a youth did the plan perfectly but because he's young, no merit but demerit is given.

Here's another scenario: A boy who is around 15 drives easily with his car. One time, a woman rode with him. The woman is older than him. Actually, the woman is already working and a driving veteran. The boy started the wheel and off they go. On the way, the woman scolded the boy because he was running too fast. But seeing the car, it's just going with the same speed as the other vehicles. So, slower he went. After some seconds, the woman gave a sermon to the boy for driving too slow. Of course, the boy changed his speed again. Up to the destination, the woman didn't stop seeing mistakes from the boy. (to tell you, the boy doesn't have any license at all but really is a cautious and good driver)

Going home, the woman was the one who drove the car. On their way, she was driving very, very fast and merely hitting pedestrians. Then, counter flowing to overtake, luck saved them from crashing into a big truck. But nobody dared to scold her. That's because she's older.

I'm not writing to offend nor insult the adults. But it is reality. I'm not pinpointing that every adult has that kind of use of power in a wrong position. But some of them are doing that. Because what bothers me, is that it's becoming discriminatory against the youth. You will do your 110% but the other doesn't have any effort at all but still gets what he wants. Is it fair? That isn’t right. I'm not mad. It's just an observation.

In the first scenario, eventhough the teacher didn't correct the boy, he will present a beautiful speech. Think about it. Who has lots of efforts? And in the second scenario, the woman threatens the boy that he might get jailed because he is driving without license. But look at her, she has license but merely killed pedestrians and risking their lives by counter flowing in a curve just for the sake of going home early. Is it right? That isn't right. Those stories were told to me by my friends and made me realized that there's something wrong. Even people at my age (15), use their power in a wrong position. A leader in the church always gets mad at the altar boys (8-10 years of age) for committing a lot of mistakes. Even if it is already correct, he still can't be pleased. But when it is his time to perform, mistakes also come. Nobody dares to correct him because he wouldn't stand corrected. See, there's always a gap even in youth, which we can't get away.

What I can't understand is that we can't be perfect but God created us to be perfect. Why did I say that? It’s because God hates sins. To avoid sins means to be perfect. We are human beings. And as what I've said, humans commit mistakes. But we must not live in mistakes nor in perfection. Excellence is not being the best but doing your best you can.

This essay goes to all people not only to the adults but also to the youth adults and everybody else. The moral here is to be open and not to be afraid of committing mistakes also. Because in my opinion, to be afraid of facing mistakes will never help you improve. It is also unbecoming a human. Mistakes are lessons to be learned but it doesn’t mean that we live only in mistakes. That’s the contrary but also incorrect. For me, I always admit my mistakes because I know it will help me a lot. Also, it's very embarrassing to see that children admit their mistakes while the older ones don't. It's very humiliating. I hope that this essay will serve as a guide to change our ways. Always remember that we write to share and not to boast our penmanship.



Ang mga litrato ay walang kaugnayan sa sanaysay. Naging tema lamang ng mga litrato na ipakita ang kapaligiran ng Pamantasang De La Salle.

Di makakalimutang Pebrero

Di makakalimutang Pebrero

- Justin David G. Pineda

Minsan sa paghihintay, naiinip ka. Totoo. Matagal na akong nasasaktan, ilang taon na rin akong naghihintay kay Joyce, pero hanggang hintay lang. Wala ako ni isang paramdam na “gusto kita”. Kasi naman, wala talagang pag-asa. Wag nga pilitin ang ayaw eh di ba? Yang tunay kong kaibigang si Philip, napakatapang niyan… niligawan si Joyce, nabasted! Well at least naman ginawa niya lahat ng kanyang makakaya. Eh ako? Wala. Nagintay ng dalawang taon at pitong buwan sa wala. Kahit alam ko nang walang pagasa, hintay pa rin. Naghintay sa wala.

Kahit kasi nakakakita ako ng ibang babae, at nagiging crush ko, di nila madaig ang nararamdaman ko para kay Joyce. Iba talaga. Naniniwala akong hindi infatuation yun. Kayalang wala.

Pag ako ay nagkakagusto sa isang tao, biglaan lang yan at napakadalang. Nung kasing pagkatapos ng Intrams 2005, isang babae ang nagbigay sa akin ng hudyat upang humakbang ng isang palapag palayo sa nakaraan. Ay, noong Intrams, normal pa ang lahat. Nag-isip naman ako at tinatanggap ko ang mga maaring mangyari. Nahulog ako kay Monique. Magkaibigan na naman kami kayalang di kami ganun kalapit sa isa’t isa. Naisip ko malaking isyu ‘tong gagawin ko sa kahit anong antas. Pero sabi ko, “bakit hindi?”

Pebrero 16, 2005 yung Intrams, okay pa eh. Yang si Monique, parati akong binabati niyan. Mabait naman siya. Next week pagkatapos ng Intrams, di ko maalala kung Monday yun o kung ano mang araw, pero sinabi ko na kay Diday na may gusto ako kay Monique. Basta, marami akong dahilan kung bakit ko siya nagustuhan at lalo ko siyang nagustuhan ng husto nang lumalon.

Yun nga, tinuloy ko na ang balak ko kay Monique. Ligawan ko kaya? Kilala naman siya bilang isang mabuting tao. Ako naman, ewan ko lang… pero maganda naman ang tingin sa akin ng mga tao. Bakit hindi?

Nung una pa nga eh, magkatabi sina Diday at Monique na nakaupo sa may hagdan, pababa pa ako nun eh, tapos tinawag ako ni Diday. Tinutukso na kaagad ako kay Monique. Di ko naman alam kung ano ang gagawin ko kaya ngumiti na lang ako.

Dun sa linggo pagkatapos ng Intrams, di ko lang maalala yung mga eksaktong mga araw, pero talagang natuon ako kay Monique. Nasamahan ko pa yun (kasama rin si Diday) maglunch sa may catwalk. Okay nga eh. Nabigyan pa ako ng 1x1 picture ni Monique. Siyempre, sa tulong na rin ni Diday.

Minsan pinatunayan ko sa kanya na kaya kong gawin ang mga bagay na aking mga sinabi. Isang beses, ZLL nila, nakita kong pumunta si Monique (kasama ang kaklase niyang si Shiela) sa Computer Lab. Alam kong may klase pa kami (Chemistry pa yun!) pero sinubukan ko siyang puntahan. Maaga naman kasi kaming natapos sa huling klase namin. Pumunta ako sa Computer Lab at nakita ko sina Monique at Shiela. Wala naman medyo puro joke time ako noon. Tinanong ko siya, “Ayos lang ba akong pumunta sa bahay niyo mamaya?” Ang sagot ba naman, “Ewan ko…!”. Paulit-ulit na yon ang tanong ko at paulit-ulit naman ang sagot niya. Hanggang dumating si Sir Edlourd at nakita ako sa Computer Lab. Ayun, nangasar na ang guro at tinanong kung mahal ko si Monique. Di nanaman ako nakasagot. Di kasi ako madaling mapasabi ng kung anuman lalo na ang “I love you.”

Nag-isip ako talaga. Pumunta kaya ako kay Monique? Ngunit paano? Naghanap ako nun ng paraan at nalaman kong ilang hakbang lang pala mula sa bahay ni Monique ang bahay ni Kimberly.

Nagsabi ako kay Kimberly kung puwede akong pumunta sa kanila upang mag-aral ng Math. Medyo may kahirapan na rin ang Math noon eh (Trigo). Kasabay noon ay maari ko na ring puntahan ang bahay nina Monique.

Pumayag naman si Kimberly at nagtungo ako sa kanila. Ayun, naalala ko na, Wednesday yun. Tama Wednesday yun. Sumakay ako ng dyip papuntang Imus at bumaba sa may FRC. Sabi ko sa sarili ko, wala man lamang akong ibibigay dun kay Monique. Kaya bumisita ako saglit sa FRC. Ay naku, walang tsokolate sa supermart na yun. Kung meron man, mga panindang Cloud Nine at Big Bang na maramihan. Nyak! Baka naman isipin ni Monique na magbebenta pa ako ng Cloud Nine, piso isa…

Kaya ang binili ko na lang, yung Cream O na nasa kakaibang lalagyanan. Yung hindi nabibili sa tindahan nina Aling Rosing. Yung Chocolate coated. Ayos na yun. Disente naman yun, di cheap at masarap naman.

Pagkatapos noon ay nagsimula akong maglakad papasok sa Palico. Akala ko naman ‘yung subdivision ni Kimberly ay malapit lang kaya nagdesisyon akong lumakad. Hay naku, nakakatakot naman pala, two way lang yung daanan, may mga trak pa akong kasabay. Tapos, may kalayuan din pala ang subdivision nila. Hay, pero sa kabutihang palad naman, nakarating ako kina Kimberly.

Siyempre, aral muna. Hirap na hirap na talaga ako sa Trigo. Medyo pabaya na kasi patapos na ang taon. Pati sa Chemistry, aral din para magawa ang homework. Sinabi ko kay Kimberly na hindi ako makakapasok kinabukasan dahil kailangan ako pag nagpakuha ng Passport. Nung nagawa ang homework ko, iniwan ko na kay Kimberly. Siya na lang ang bahalang magpasa.

Sinabihan ko na tawagan niya si Monique at sabihin na ilang hakbang na lang ako at nasa bahay na nila ako. Siyempre, kahit sinong babae, matataranta pag nalamang ang taong may gusto sa kanila ay andiyan lang. Lalo pa kung ang nanay ay ang pinakastriktong magulang. Ayaw niya akong makausap. Ayaw niya rin akong pumunta sa kanila. Iniwan ko na lang ang binili ko at kumain kina Kimberly. Sabi ko, siya na lang ang magbigay kinabukasan. Ang sarap ng pagkain sa kanila.

Inasahan ko ng ganun ang sasabihin ni Monique: na hindi puwede. Pero tumuloy pa rin ako sa isang simpleng dahilan na gusto ko sa kanyang ipakita na may isa akong salita. Natutunan ko na tuloy sabihing, “Mahal kita Monique”.

May mga nangyari pa pagkatapos nung gabing ‘yon. Ang mga iba pang pangyayari ay naganap noong Pebrero rin.

Thou shall not covet thy neighbor’s wife

Thou shall not covet thy neighbor’s wife

- Justin David G. Pineda




Yan ang sinabi sa akin ni Paul. “Alam mo David, parang ganito yan. Kapag tumuloy ka kay Kara, parang nang-agaw ka ng asawa.” Usapan namin niyan nina Paul. Although it’s just a joke, it somehow relates with the problem. Ang una ko talagang impresyon kay Kara ay masungit at mataray. Ang basehan ko non ay ang kanyang pisikal na kaanyuhan. Totoo. Sa totoo lang, di ko naman talaga siya makikilala kung di ko ginawa yung project sa ZLL eh. Tuwing umaga nga nung mga first quarter, magkasama pa yang si Kara at si Al sa catwalk. Silang dalawa lang. Kaya kahit di ko sila kilala, nagpapasaring ako. “Ano ba yan, ang aga-aga ligawan!” Puro ako kalokohan nun. Pero nung nakausap ko na siya, nagkagusto na ako sa kanya. Hayop talaga…nakakainis!

Linggo ng wika, puro batian kami niyan ni Kara. Haay, kakainis na. Let’s skip some events. Nakakabuwisit na talaga eh…di ko talaga alam na ganun ang mga mangyayari eh.

Tuesday yun. Di ko makalimutan yun. ZLL ni Kara. Di niya ako pinapansin nun. Ewan ko kung bakit. Nakita ko sa clinic, kiniliti siya at dumiretso ako. Nalaman naman niyang ako yun. Nung hapon, mga bandang 2:30 yun, dumungaw ako sa labas ng klasrum namin at pinagmamasdan ang mga freshmen na naguuwian na. Nakita ko si Kara na naglalakad. Huminto siya at kumaway sa akin. Kinawayan ko rin siya. Masaya naman siya nung mga panahong iyon.

Uwian na at nagdesisyon akong magpaiwan. Wala naman, trip lang. Parati naman akong nagpapaiwan eh. Nagkukuwentuhan pa kasi kami ni Jonjo, Neil, Duds, Philip at Casper sa hapon. Nagtext sa akin si Kara. Sabi sa text “How’s your day?” Nagreply naman ako, sabi ko okey lang ako at binalik ang tanong sa kanya. How’s your day? Sabi niya hindi raw siya okey. Masama raw ang pakiramdam niya. Tapos pa, hindi na raw niya kaya si Franz. Wala raw pakialam ang lalake sa kanya lalo pa’t may sakit ito. Sabi ko naman, baka may importanteng ginagawa. Look at a positive perspective. Hindi na raw niya talaga kaya. Masyado na raw siyang nasasaktan. Yun naman pala eh. Pero wala akong tinext sa kanya na iwanan niya si Franz. Sinabi ko, kausapin niya para maayos.

Thursday ng umaga, pagkatapos ng computer time, lumapit sa akin si Franz. Ibibreak na raw niya si Kara. Hindi na raw niya kaya. Marami raw factors. Pati pag-aaral niya, nahila na. Ayun, so nag-break sila nung araw na yun.

Nakausap ko pa si Kara nung mga tanghali (lunch time). Umiiyak siya habang kausap ko. Kasama pa nun si Al. Sabi ni Kara sa akin, wala raw halaga nung sinabihan niyang “mahal kita” si Franz. Nang nakita ni Kara na parating na si Franz, tumakbo na agad ito sa CR.

Ah, naalala ko na. May sasabihin kasi ako dapat kay Kara non eh. Kaya ako pumunta sa kanya nung lunch time. Pero naudlot nung binuksan ang topic tungkol kay Franz.

P.E. namin nun. Basketball nga kami eh. Nakita ko non si Kara, together with her friends…Haay, alam mong ginawa ng sira ulong si Justin? Sinamahan pa si Kara papuntang service. Di ko maalala kung binuhat ko yung gamit. Ready na raw siyang makinig sa akin. Sa kung anuman ang aking sasabihin. Di ko rin naman alam kung ano na ang aking sasabihin. Actually, bibigyan ko dapat siya na payo tungkol sa relasyon niya (kahit na gusto ko siya…). Kaya lang, ayun dedbol na pala nung Thursday na yun. Kaya ngayon, ano pa ang maipapayo ko?

Naisip ko rin nung panahong iyon na tanungin ko kung pwede ko siyang ligawan. Bakit ba? Wala nanaman sila ni Franz di ba? Kaya kong ipakita sa kanya na mababago ko siya. Kaya kong itaas siya sa mga posisyon. Kaya kong turuan siya sa mga sabjeks niya para mas tumaas ang mga marka niya. Kaya kong magpaiwan araw-araw sa kanya (kasi nag-cocomute ako) para samahan siya. Kaya kong gumastos linggu-linggo sa sine para sa aming dalawa. Kaya kong pasayahin siya kahit kalian niya gusto. Pero hindi. Nag-isip ako. Nag-isip ako ng husto. Sabi ko na lang kay Kara, sa text na lang sasabihin ang mga dapat sabihin. Pero di ko maalala ang mga nangyari nun. Ayun, mas lalo akong naguguluhan ngunit bukas ang aking isipan.

Mahal ko pa rin naman si Monique non… siya naman talaga eh. Pero may gusto ako kay Kara. Love? Di matimbang eh. Marami na akong napagdaanan kay Monique at kilala ko na siya kahit pano. Kaya ayun. Kaya di ako tumuloy noong mga panahong iyon. Nagsisisi pa ako at nagdalawang isip pa ako kay Monique. Naiiyak ako kasi mali ang ginawa ko. Dapat talaga naging faithful ako eh. Nabahiran ako ng infatuation. Buti na lang, huminto ako, nagisip at hindi tumuloy…

Hanggang isang araw...

One Step to Faultlessness

One Step to Faultlessness
By Justin David G. Pineda

In the midst of the clouds, she reigns
Rays of light hit as she stands
The shape of the creation I’ve always wanted
The scent of a woman, everybody's swooning for

Just a snap, my body gets ready
The flight of the falcon gets higher and higher
It’s her, a perfection but juvenile
Obedient in action and misery out of context

Smooth when she moves like Zephyrus
Friendship is the golden rule of her bible
Romantic and contemporary are her traits
She’s magical as Villa's sonnets

Resembling to Juliet and Constance but not Delilah
The power of optimism and determination has she
Untouched all over and simply pure since then
Cunning like Odysseus but mild and meek like a sheep

Imagination has brought me to her world
But I know it's real...even if it's incredible
Her world in a rendezvous of her own jargon
My cross has disappeared and the reason is she.

For Via who’ve passionately and humbly electrified my will to be inspired -2/22/06

Ang Kuwento ng Isang Pamilya

Ang Kuwento ng Isang Pamilya

Isang Maikling Kuwento ni Justin David G. Pineda

Ang mga litratong nakalagay sa maikling kuwentong ito ay ang mga nakaraang litrato noong ako'y bata pa kasama ang aking pamilya. Wala itong direktang relasyon sa kuwento ngunit maihahalintulad ito sa isang pamilya.


Lagi akong napapaisip sa tuwing ako’y sumasakay ng dyip papunta at pauwi galing sa eskwelahan. Lagi kong pinagmamasdan ang mga nasa paligid ng dyip habang ito’y umaandar. Hindi mawala sa aking isipan ang isang misteryong bumabalot sa aking pag-iisip. Bakit may mga swerte at malas sa mundo? Bakit sa kakaunting mga mayayaman ay tinutumbasan ito ng hindi mabilang na mga naghihikahos at humahanap ng paraan upang makaahon sa bukas na naghihintay? At sa pagbaba ko sa aking sinasakyang dyip upang tuluyan ng maglakad sa masikip na eskinitang patungo sa aming tirahan, napapalitan ang aking iniisip. Tinatanong ko sa aking sarili habang ako’y naglalakad kung mahal ba talaga tayo ng Diyos. Mahal nga ba Niya tayo?

Pangalawa ako sa apat na magkakapatid. Si Kuya Allan ay nagtatrabaho na bilang isang waiter sa isang restaurant sa Quezon City. Halos dalawang taon na rin siyang nagtatrabaho roon. Umabot siya sa kolehiyo ngunit hindi na niya ninais pang tumuloy. Naisip niya kasing kailangan na ng pamilya ng tutulong upang ito’y sustentuhan. Mahal din kasi ang matrikula, apat pa naman kami. Pinayagan naman ito ni Itay ngunit si Inay, ayaw niya. Pero wala naman silang magawa, iyon ang gusto ni Kuya at kahit gustuhin ni Inay na wag munang pagtrabahuhin si Kuya, hindi naman sapat ang pera upang pag-aralin kaming lahat.

Kasalukyan akong nag-aaral at unang taon ko ngayon sa kolehiyo. Sinubukan kong mag-aplay upang maging iskolar, ngunit hindi ako pumasa. Oo nga raw at kwalipikado ako dahil maliit lang ang kinikita ng aming pamilya ngunit bumagsak ako sa mga pagsusulit na ibinigay sa pagiging iskolar. Kaya ngayon, kami’y nagbabayad ng matrikula. Nung huling semestre, bumagsak ako sa dalawang sabjek ko. Kinailangan kong ulitin ito. Kinailangan ko ring bayaran ang mga ito. Kaya ako, iyak ako ng iyak kasi nagiging pabigat ako sa pamilya. Nahihirapan din kasi ako. Hindi ako matalino. Ako nga ang pinakakulelat sa klase simula noong hayskul hanggang ngayon. Ninanais ko na nga rin sundan ang yapak ni Kuya Allan na magtrabaho na rin, kaso gusto nina Itay at Inay na makatapos ako ng pag-aaral.

Si Jenny ang pangatlo sa aming magkakapatid. Nasa ikatlong taon na siya ng hayskul. Kung sa Bibliya pagbabasehan, siya ang alibughang anak Grabe, siya ang pinakagastador sa lahat. Wala na ngang pera, hingi pa rin ng hingi. Ewan ko ba, paborito siya ni Itay. Kahit wala na siyang maibigay, aba naghahanap pa rin ng paraan para mapainom ang nauuhaw na luho ni Jenny. At kung ikukumpara ang relasyon ni Jenny kay Inay, aba’y parang pelikulang Anak. Ewan ko ba kung bakit sobrang init ng dugo ni Jenny kay Inay. Lagi na lang binabara ni Jenny si Inay. Lagi rin silang nagsisigawan at nag-aaway sa kung anu-anong mga bagay. Umaabot hanggang kanto ang sigawan nila. Pero alam mo, kahit anong anggulo mo tignan, ang mali lagi ay si Jenny. Hindi na nga siya pinapansin ni Inay pero pilit pa rin siyang nagpapapansin kaya naman ayun, humahantong sa sigawan.

Lagi pa siyang nagbubulakbol sa ekswelahan at laging kasama ang kanyang nobyo. Masamang impluwensiya ang nobyo niya. Sabay silang nagbubulakbol at naglalampungan sa may puno ng akasya sa likod ng eskwelahan. Naninigarilyo at naglalasing pa kapag naisipan. Ilang beses na nga silang nahuhuli ng ibang mga titser at ilang beses na rin silang napaparusahan. Ngunit hindi pa rin sila natututo. Kadalasan, gabi na umuuwi si Jenny at ito ang nagiging ugat ng sigawan nila ni Inay.

Si Robert ang bunso sa aming magkakapatid. Kamakailan lang ay nahagip ang kanyang kaliwang braso ng isang nagmamadaling ambulansiya habang nakasakay siya sa dyip. Nakalabas kasi ang kanyang kamay sa bintana upang itapon ang babolgam na hawak niya sa labas ngunit hindi niya napansing may ambulansiyang nagmamadali. Sa ngayon, nakalabas na ng ospital si Robert at nagpapahinga na sa bahay. Ngunit hindi niya lubusang matanggap na wala na ang kanyang kaliwang braso kung kaya’t wala itong ibang ginagawa kundi umiyak ng tahimik at maging tulala magdamag. Hindi na siya sumasabay sa amin kumain. Wala na nga si Jenny, hindi pa siya sasabay. Kadalasan, nasa loob pa siya ng kwarto.

Malapit si Robert kay Jenny. Naisip ko nga, kaya malapit si Robert kay Jenny ay dahil wala kaming panahon ni Kuya para sa kanya. Masyado na kasi kaming maraming ginagawa ni Kuya. Isa pa, parehas silang hayskul. Unang taon pa lamang sa hayskul itong si Robert.

Hindi ba kadalsan, ang bunsong anak ang paborito o kinagigiliwan ng pamilya? Sa amin, hindi. Baligtad ang mundo sa amin. Imbes na katuwaan ni Itay ang bunso, kinamumuhian niya ito. Si Inay lang ang nagaasikaso sa kanya. Kahit nahagip na ang braso ni Robert, wala pa ring kaimik-imik si Itay. Nagbago ang lahat matapos aminin ni Robert sa pamilya na ayaw niyang maging lalake. May gusto siya sa lalake. Nang malaman ni Itay ito habang kami’y kumakain, nagawa niyang ibato ang lamesang pinagkakainan namin sa galit. Siyempre, umiyak ng umiyak si Robert. Grabe nga noong panahong iyon, buong pamilya nagaaway. Nagalit si Inay kay Itay at nagsigawan sila. Si Kuya naman, galit na galit kay Robert. Pinagsusuntok ang kapatid habang pinipigil ko siya. Ako nga rin ay natamaan ng suntok sa tiyan. Pinagmumumura naman ni Jenny si Kuya. Hindi naman magawang suntukin ni Kuya si Jenny. Kaya sinampal na lang.

Matapos ang ilang oras na kaguluhan na sinamahan ng iyakan at sakitan, makikita mo si Robert na duguan sa sahig, si Jenny na nasaktan, si Inay na iyak na iyak, si Itay na sigaw pa rin ng sigaw, si Kuya na hindi matanggap ang nangyari at ako na gutom na gutom. Tinapon kasi Itay ang pagkain. Wala ng natira. Ang sarap pa naman ng ulam, sinigang na baboy. Paborito ko pa naman. At natulog kaming lahat na sobrang gulo ng bahay at puno ng sama ng loob sa isa’t isa.

Ito ang pamilya namin. Kaya lagi, sa tuwing ako’y sumasakay ng dyip, naiisip ko talaga ang mga malas at mga swerteng tao. Ang malas ko. At habang ako’y naglalakad sa masikip na eskinita, naiisip ko kung mahal ba talaga kami ng Diyos? Ang sakit kasi. Masakit talaga.

Isang araw, ako’y nasa may kwarto namin sa taas ng bahay sa tabi ng bintana. Nagbabasa ako ng libro ng napansin ko itong si Robert na nagtatali ng lubid sa puno sa aming bakuran. Napatigil ako sa pagbabasa at nakita ko siyang magbibigti. Nakapasok na ang ulo niya doon sa tali at sinipa na ang tinatayuang upuan.

“Bert! Ano ba yang ginagawa mo?!”, iyan ang binulalas ko habang tumatakbo pababa ng bahay. Sigaw ako ng sigaw habang ako ay bumababa. Natalisod pa nga ako sa hagdanan at nagpagulong-gulong sa baba. Ngunit, hindi ko pinansin ang sakit. Tumakbo ako agad palabas ng bakuran.

Nakita ko si Itay na kararating lang. Kapapasok lang nito sa bakuran at tinitignan si Robert. Ako naman napatigil kasi nasa baba si Robert. “Kung magpapakamatay ka, umakyat ka sa tuktok ng isang 20-floor building at doon ka tumalon. Wag mong idamay ang puno rito sa bahay, nag-iisa na nga lang, sisirain mo pa yang sanga.”, pagalit na sabi ni Itay kay Robert habang papasok ito ng bahay. “Itay naman, nasaktan na nga yung tao. Wala ba talaga kayong pakialam?”, sagot ko sa kanya. Ngunit hindi niya ako pinansin.

Tumakbo ako papunta kay Robert. “Bert, ayos ka lang ba? Ano bang gusto mong gawin? Bakit ba?”, iyan ang mga tanong ko sa kanya. Ngunit sinagot ako ni Robert ng hagulgol habang sinasabi niyang, “Gusto ko nang mamatay! Gusto ko nang mamatay! Bakit ba? Itinatakwil ako ng pamilya ko!!”. “Andito naman ako, sina Inay at Jenny”, sagot ko sa kanya. “Itigil mo yan Bert. Mali yan. Ano ka ba naman? Hindi maganda yan.”. “Anong hindi maganda Kuya? Ang itakwil ka sa bahay at lait-laitin ka sa eskwelahan? Tuksuhin kang lumpo at tuksuhin ng tuksuhin ng baklang walang kwenta?”.

Napatahimik na lamang ako. Tuloy pa rin ang kanyang pag-iyak. Kinagabihan, sama-sama kaming kumain ng hapunan. Buti nga at pumayag si Robert na sumama. Nakumbinse ko kasi siya na bigyan ng pagkakataon ang pamilya kahit na may sama pa ito ng loob.

Nang nalaman ni Jenny na sasabay si Robert kumain ng hapuan ay sumabay na rin siya. Isang pamilya na ulit kami. Ang sarap nga ng pagkain. Nag-menudo si Inay at nag-ihaw ng bangus si Itay. Tahimik ang lahat. Walang nagsasalita habang kumakain ng hapunan. Matagal-tagal na rin bago naulit ang ganitong sabay-saby na pagkain. Ayos na sana ang lahat ng biglang nagkumento si Kuya. “Hay naku Bert, kung magpapakamatay ka, magisip-isip ka muna. Isipin mo mahirap na nga tayo, maghahanap pa kami ng pera pamburol sayo!”, sumbat ni Kuya kay Robert. Hindi na lamang umimik si Robert at tuloy pa rin ang pag-nguya ng menudo habang tumutulo ang hindi maubos na luha sa kanyang mga mata.

Natapos ang hapunan. Ang mga binanggit lang ni Kuya ang tumatak sa aming mga utak. Alam kong iyon ang iniisip ng lahat. Kung nandoon ka, mararamdaman mo ang negatibong enerhiya kahit na sama-sama kaming kumain. Kanya-kanyang sentimyento at hinanakit ang napapaloob sa mga damdamin namin. Kaya parang wala rin. Hindi nga siguro magandang ideya na sumama pa si Robert sa hapunan. Lalo lang napasama. At sinisisi ko ang sarili ko dahil doon. Naisip ko nga, baka magpakamatay na talaga ng tuluyan itong si Robert. Naaasar na nga ako kay Kuya at Itay, kasi napakamanhid nila.

Bago ako matulog, lagi akong umiiyak habang nagdadasal sa Diyos. Nahihirapan na kasi talaga ako sa kalagayan ng pamilya namin. Lagi na lang mali. Lagi na lang may nasasaktan sa amin. Ayoko na. Iba talaga ang natatatak sa puso ko. Masakit talaga.

Minsan naisipan kong tumungo sa ekselahan nina Jenny at Robert upang sunduin sila at i-blowout sa Jollibee. Nasuspinde ang klase namin kasi may biglaang miting ang mga pakuldad sa amin. Hindi alam ng mga kapatid ko na pupunta ako sa ekswelahan nila. Pagdating ko sa loob, naisip kong lumibot libot muna sa loob ng kampus.

Habang ako’y naglalakad, naobserbahan kong wala pa ring nagbabago sa eskwelahan. Doon din kasi ako nag-aral noong hayskul. Tumuloy pa akong maglakad sa pasilyo ng gusali ng hayskul. Nakikita kong nagkaklase ang mga bata. Nagpatuloy ako sa paglalakad at nakita ko si Robert. Iba pala siya sa eskwelahan. Nakaipit ang buhok niya at nakamake-up pa siya. Sobra na ang paglantad niyang pagiging bakla.

Walang guro sa kanilang klasrum. Napansin ako ng mga estudyante pati na rin si Robert. Lumabas siya ng kwarto kasi nakita niya ako. “Itatakwil mo na rin ba ako Kuya?”, sabi niya sa akin. Napatigil ako at hindi ko alam ang gagawin ko. Kaya sabi ko na lang, “Ano ba naman iyan? Hindi naman ako si Itay o si Kuya Allan ah. Nandito ako para sunduin kayo ni Jenny. Ililibre ko kasi kayo sa Jollibee. Surpresa nga.” Pero pumasok sa puso ko ang pandidiri sa kanya. Lumalandi kasi talaga siya. Para ngang nagsisisi ako kasi dumating pa ako roon. Pakiramdam ko, iniisip ng mga estudyante roon, wala akong kwentang Kuya. Pero hinayaan ko na lamang na parang normal na pangyayari.

“Pasensiya na napaaga ako. Hindi pa tapos ang klase ninyo, nandirito na ako. Wala kasing magawa sa iskul eh.”, paliwanag ko kay Robert. Ayos lang naman kay Robert na maaga ako. Umakyat ako sa susunod na palapag upang hanapin si Jenny. Naroon si Jenny kasama ang kanyang nobyo. Makikita mo sa mukha ni Jenny ang kasiyahang kasama ang kanyang nobyo. Hindi ko na kinailangan pang tawagin siya dahil mismong siya na ang lumapit sa akin kasama ang kanyang nobyo. “Kuya, si Carlo po, boyfriend ko. Carlo, si Kuya Jerry”, pakilala ni Jenny. Hindi ko naman alam kung ano ang sasabihin ko. Mag-aastang siga ba ako o magiging maamong tupa? Naunang nagsalita si Carlo. “Kamusta po kayo? Wag po kayong mag-alala, wala po akong ginagawang masama sa kapatid niyo. Lagi ko po siyang inaalagaan at mahal ko po siya”, bilang depensa ng nobyo. Napangiti ako bigla. Hindi ko napansing may hawak pala akong pamatpat. Pinahawak kasi ni Robert ang pamatpat na iuuwi mamaya sa bahay. Mukhang inakala ni Carlo na hahagupitin ko siya ng pamatpat kaya nagpapaliwanang agad.

Kaya siyempre, sinamantala ko na ang panahon. Medyo binawasan ko na ang pagkamabait ko. “Talaga? Sabi mo inaalagaan mo ang utol ko. Eh bakit laging nagbubulakbol sa klase? Laging nagyoyosi at gabi nang umuuwi dahil lasing na? Ganyan ba ang pag-aalagang sinabi mo?”, bulalas ko sa kanya. Natigilan si Carlo at nagulat si Jenny sa inasta ko. Hindi naman kasi ako ganun. Ang karakter ko kasi ay mabait at mahinahon, pinapalampas ang lahat.

Iniba ni Jenny ang usapan matapos ang medyo mahabang sandali ng katahimikan. Nagulat din kasi siya dahil hindi niya inakalang masasabi ko ang mga ganung bagay. Mukha ngang mas inaasahan pa niyang si Kuya Allan ang magsabi niyan kay Carlo. “Kuya, bakit ka nga pala naparito?”, tanong niya sa akin. “Susunduin ko dapat kayo ni Bert.”, sagot ko sa kanya. “Ayun naman pala eh. Labs (Carlo), wag mo na akong ihatid, andito na si Kuya eh. Time na nga rin pala Kuya. Absent ang titser namin ngayong last class kaya walang ginagawa. Sunduin na natin si Bert.”, pagmamadaling sabi ni Jenny. Alam kong sinabi niya ito para hindi na humaba ang diskusyon namin ni Carlo. Pero ako, hindi naman talaga mainit ang ulo ko sa kanya.

Bago kami umalis ni Jenny sa kinatatayuan namin, hinalikan ni Jenny si Carlo sa pisngi. “Kuya Jerry, pasensiya na. Sana makausap ulit kita.”, banggit ni Carlo habang nakatalikod kami ni Jenny at naglalakad. Tuloy pa rin kami ni Jenny sa paglalakad na parang ako’y walang narinig. Alam kong habang kami’y naglalakad, tinitignan ako ni Jenny. Tinitignan niya kung ano ang reaksyon ng aking mukha. Ngunit namanhid ako sa panahong iyon.

Umalis na kaming tatlo sa eskwelahan at tumuloy na sa Jollibee para mag-merienda. Lahat kami ay manok ang gustong kainin. Si Robert ang pumila habang kami ni Jenny ay nakaupo at naghihintay.

Tahimik lang kami ni Jenny ng bigla akong nagtanong. “Jenny, mahal mo ba talaga si Carlo?”, tanong ko sa kanya ng sobrang seryoso. Napatigil nanaman ang aking kapatid. Siguro hindi niya iniisip talaga na ganito ang aking tanong kasi hindi naman kami ganun kalapit sa isa’t isa.“Bakit mo naman natanong Kuya? Oo naman.”, sagot ni Jenny. Nagtanong ulit ako agad, “Palagay mo ba, pag sumama ka kay Carlo, may patutunguhan ang buhay mo?”. Hinihintay ko siyang sumagot ng tulad ng ginagawa niya kay Inay. Hinihintay ko siyang magalit at sabihin sa aking nakikialam ako ng buhay. Ngunit hindi na siya sumagot pa.

Noong nakita ko si Carlo, pakiwari ko talagang “notorius” siya sa kanila. Mahaba ang buhok, hindi nagsasando sa loob ng uniporme kundi puting t-shirt ang gamit, may hikaw sa tenga at laging mukhang napapasabak sa away. Ngunit kahit papaano ay may hitsura naman. Aba, maganda rin ang kapatid ko. Maputi, tsinita, mahaba ang buhok tsaka maamo ang mukha. Simula nga lang noong napariwa at laging nakakasagutan ni Inay, nagmukha siyang laging pagod at nangangalumata.

Dumating na rin ang pagkain sa wakas. Masarap ang kain namin. “Kuya, salamat sa merienda ah.”, banggit ni Robert. “Wala yun. Matagal ko na nga itong gustong gawin eh. Sana lagi tayong ganito. Pagod na rin ako sa gulo.”, sagot ko. “O ate, bakit ka naman hindi nagsasalita? Break na ba kayo ni Carlo?”, tanong ni Robert na may halong panunukso. “Magtigil ka nga diyan bakla! Pabayaan mo nga ako.”, pagalit na sagot ni Jenny.

“Ay pikon ang bruha! Tumigil ka nga.”, biro ni Robert. At ayun, kahit papaano ay nakaramdam ako ng “sense of family” kahit saglit at hindi kumpleto. Natutuwa nga ako kasi paguwi, sabi sa akin nina Jenny at Robert na huwag ng mag-dyip. Maglakad na lang daw para makapagkwentuhan kami. Mas lalo akong natuwa. Si Robert nga, bigay na bigay ang pagiging bakla na hindi naman niya ipinapakitang ganoon sa bahay. Si Jenny naman, nagsimula na ring magkuwento ng mga nangyayari sa kanya sa eskwelahan. Naikuwento nga niya ang mga magagandang nangyari sa kanya. Nanalo pala siya sa science quiz bee at kasali sa varsity ng volleyball. Ngayon ko lang nalaman ang mga iyon. Puro lang kasi masasama ang nalalaman namin sa bahay. Si Robert naman, Top 1 sa klase. Nangunguna pala siya. Hindi man ito alam sa bahay. Kinimkim lang niya.

Magandang ideya pala ang makasama ang aking mga kapatid. Oras lang pala ang katapat para malaman mo kung sino silang talaga. Nakakalungkot nga kasi ngayon ko lang nalaman ang ganitong mga bagay. Sa bahay kasi, wala ng gusto pang makinig sa kanila kasi ang mga kamalian lang ang nakikita. Ewan ko ba. Buti na lamang at bukas ako sa kanila. Kasi kung hindi, hindi nila masasabi ang mga ganitong mga bagay.

Habang naglalakad sa kalye ay napatanong ko kay Robert, “Maiba nga ako Bert. Bakit ka ba bakla?”. Nagulat ako dahil itinanong ko iyon. Kaming tatlo ay nagulat. Naisip ko na baka mahinto na ang masayang kuwentuhan dahil sa tanong ko. Tumahimik nanaman ang lahat. Nagtuloy lang kami sa paglalakad ng tahimik. Makalipas ang ilang sandali ng katahimikan, sumagot si Robert. “Bakit Kuya, ikinahihiya mo ba ako?”, tanong sa akin ni Robert. Hindi ko alam ko ano ang sasabihin ko. Bakit ko pa kasi ito itinanong. Nagtagal nanaman ang isang katahimikan sa aming tatlo.

Nagpatuloy pa rin ang aming paglalakad. “Sa totoo lang, nagulat ako sayo dahil ipinapakita mo ang tunay mong pagkatao. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Hindi naman ako mapanghusga para sabihing mali ka. Hindi ako ganoon Bert, at alam mo yun. Ngunit hindi ko rin naman sinasabing pabor akong maging ganyan ka. Pero tinanggap kung anuman man ang pagkatao mo. Mahal pa rin kita kasi kapatid kita anuman ang sabihan nila.”, paliwanag ko kay Robert. “Hiling ko lang na sana maging disente ka pa rin at wag mong pababayaan ang sarili mo.”, dagdag ko pa.

Katahimikan na ang bumalot sa amin hanggang makarating ng bahay. Nandoon sina Itay at Inay. Nagmano ako sa kanilang dalawa habang si Robert, nagmano lang kay Inay at si Jenny, nagmano lang kay Itay. Umakyat na kami sa kuwarto namin. Magkasama kami ni Kuya Allan sa kuwarto habang sina Jenny at Robert sa kabilang kuwarto. Papasok na ako ng kuwarto at sina Jenny at Robert sa kanila ng nagsalita si Robert, “Salamat Kuya. Salamat.”. Ngumiti lang ako at pumasok na sa kuwarto.

Kinagabihan, kumatok na si Inay sa pintuan ng aming mga kwarto. “Tayo na riyan. Kakain na ng hapunan.”, banggit niya. Kadalasan, ako, si Itay at Inay lamang ang kumakain ng sabay kahit na kinakatok ni Inay pati ang kwarto nina Jenny at Robert. Pagkatapos namin kumain, iiwan lang ni Inay ang pagkain sa hapag ng nakatakip para sa kina Jenny at Robert. Sila na ang bahala roon kung gusto nilang initin o kainin agad. Sila na rin ang bahalang maghugas ng kanilang pinagkainan. Kadalasan, si Kuya Allan ang huling kumakain. Mga alas-nuwebe na siya dumarating ng bahay. Kaya siya na lamang ang natitirang kakain.

Pero noong gabi ring iyon, lumabas sina Jenny at Robert upang sabay-sabay kaming lima na kumain. Nagulat si Itay ng makitang tatlo kaming magkakapatid ang bumaba para kumain. Ngunit nanatili pa rin ang seyosong mukha ni Itay. “Inay, kulang ata ang platong hinanda ninyo ngayon ah.”, sabi ko kay Inay. “Oo nga eh, hindi ko ito inasahan.”, sagot niya.

Sabay-sabay kaming kumain ng hapunan. Tahimik pa rin kami. Kadalasan, kapag kaming tatlo nina Itay, Inay at ako ang kumakain ng sabay, nagkakausap naman kami. Ngunit ngayon, parang negatibong enerhiya nanaman ang nasa paligid. Hindi ko na ito hinayaan pa. “Itay, inay, sinundo ko po sina Jenny at Bert kanina sa iskul. Maaga po kasi ang uwian ko kanina eh.”, pagkukuwento ko sa kanilang dalawa. “Ang bait nga po ni Kuya, Inay. Linibre niya po kami sa Jollibee.”, pagkukuwento ni Jenny. Nagulat ang lahat. “Itay, alam niyo po si Kuya, mahal po niya ako. Napakabait po niya.”, banggit ni Robert. Nagulat nanaman ang lahat.

“Inay, sorry po sa lahat-lahat. Sorry dahil naging masama ako sa inyo at naging pabigat sa pamilya. Lagi na lang po kasing mali ang nakikita sa akin kaya pakiramdam ko wala ng lugar na tama para sa akin kaya puro mali na lang ang ipinapakita ko. Sorry. Sorry po ulit.”, sigaw ni Jenny kay Inay. Tumayo ito sa kinauupuan at inakap niya si Inay. Humagulgol si Inay pati na rin si Jenny. “Anak patawarin mo rin ako. Alam ko na sumosobra na rin akong strikto sayo at lagi ka na lang pinupuna. Naging bulag ako sa mga kamalian mo anak. Sorry. Alam ko rin na mali ako. Pinipilit ko itong baguhin ngunit dahil sa mga ipinapakita mo, hindi ko ito magawa.” At iyak sila ng iyak.

Tumayo bigla si Itay at lumapit kay Robert. “Anak, patawarin mo ako. Alam mo, noong mahagip ka nung ambulansiya, labis labis ang pag-aalala ko. Anak, mahal din kita. Wala ako noon sa kuwarto mo sa ospital. Alam kong iniisip mo noon na wala akong pakialam sayo. Ngunit nasa simbahan ako noon, walang tigil sa pagdadasal na gumaling ka. Ayaw ko lang malaman mo kasi hindi ako sumasangayon na maging ganyan ka. Gusto ko na isipin mo na wala akong kwenta sayo. Kasi sa akin, sinisisi ko kung bakit ka naging ganyan. Pero tulad ng Kuya Jerry mo, mahal na mahal kita anak. Mahal kita anak.”, sabi ni Itay habang lumuha ang kanyang mga mata.

“Itay, lahat ng mga nangyari ay kinalimutan ko na. Lahat ng nakaraang mapapait ay wala na sa aking isipan. Sa lahat ng mga mali ay kinalimutan ko na. Hinihintay ko lang po talaga ang pagkakataong magiging buo ulit ang pamilya natin. Kaya kung anuman ang mga nangyaring masama, tinatanggap ko ito dahil naniniwala po akong darating ang panahon na magiging masaya tayo dahil buo na ulit tayo.”, sagot ni Robert kay Itay habang iyak na ito ng iyak.

Ako naman, hindi ko nanaman alam kung ano ang aking gagawin. Kaya umiyak na lang din ako. Umiyak ako sa tuwa. Nararamdaman ko na unti-unti ng bumabalik ang aming pamilya.

Ang sarap ng hapunan. Kare-kare at pritong manok. Matapos ang iyakan at paliwanagan ay nagutom kaming lahat. Kaya ayun, kumain kami ng marami. Pagkatapos kumain, sa matagal na panahong nag-intay, nagkasama-sama kaming manood TV sa sala.

Nanonood kami ng Sana Maulit Muli. “Salamat sa Diyos at ayos na tayo.”, sabi ko sa lahat. Pero walang pumansin sa akin dahil seryoso silang nanonood ng TV. Tumunog ang telepono. Si Inay ang sumagot ng telepono. “Hello magandang gabi.”, bati ni Inay na may kasiyahan. “Ako po si Freddie. Kasamahan po ako ni Allan sa trabaho. Pwede po ba sa nanay niya?”, sagot ng nasa kabilang linya. “Eto na ang nanay niya. Bakit?”, sabi ni Inay. “Mayroon pong masamang balita. Hinold-up po si Allan kanina. Kinukuha po yung wallet niya eh nanlaban po. Kaya po biglang sinaksak sa mga tiyan at tsaka kinuha yung wallet. Sabay po kaming uuwi. Nauna lang po siyang lumabas. Paglabas ko po, nakahandusay na po siya at nagkalat ang dugo sa daan. Nasa ospital po siya malapit po dito sa resto.”, paliwanag ni Freddie.

Biglang nawala ang kasisimula pa lang na kasiyahan namin. Dumiretso kami agad sa ospital. Doon namin nalaman na malalim ang saksak kay Allan. Agaw buhay ito.

Nasa emergency room siya noong panahong iyon. Kailangan niya ng dugo. Kailangan naman namin ng pera para sa kanya. Kinausap ng duktor si Itay at pagbalik ni Itay sa amin, sinabi niyang, “Agaw buhay si Allan. Kailagan ng one hundred thousand sa operasyon niya.”. Nanghina kaming lahat. Si Itay ay isang manager ng bangko habang si Inay, sa bahay lang at walang trabaho. Si Itay lang ang nakapagtapos kaya kahit paano ay may maayos na trabaho.

Naghahanap kami sa ilang kamaganak na mapag-uutangan. Ngunit naisip namin, na wala rin silang maibibigay dahil lugmok din sila sa kahirapan. Mabaliw-baliw na kami sa kakahanap ng pera. Kinabukasan, nagbayad na si Itay ng buong halaga ng gastusin para sa mga operasyon at mga gamot. Nagulat kami kung saan niya kinuha ang pera.

Nananghalian kami sa kantina ng ospital. Tahimik kaming lahat at walang imik. “May ikukwento ako sa inyong lahat.”, sabi ni Itay. “Alam niyo, ang pakiramdam ko noong puro kaguluhan ang pamilya natin, napakamalas ko. Naranasan ko ang paghihirap at maghirap, pakiramdam ko napakamalas ko. Naging pariwara ka Jenny at bakla ka Bert, naramdaman kong napakamalas ko. Ikaw Jerry, puro ka bagsak sa kolehiyo at si Allan, hindi ko man lang napagtapos sa pag-aaral. Pakiramdam ko, napakamalas ko. Hindi ko maibigay sa asawa ko ang isang magandang buhay. Parang napakawalang-kwenta kong ama, asawa at tao.”

“Nagsimula ang ganitong pag-iisip noong ako’y bata pa. May matalik akong kaibigan. Si Andre. Lagi kaming magkasama at sobrang malapit. Parehas kaming mahirap noon. Sa public school nga lang kami nag-aaral eh. Pero gayunpaman, nagsumikap kami. Nakapagkolehiyo at nakapagtapos kami sa parehas na kurso- Business Management. Ngunit iba talaga ang buhay. Nakapagtayo siya ng negosyo at yumaman na siya. Ang laki-laki ng bahay, may sariling kotse, maraming pera. Napag-aaral niya ang kanyang mga anak. Maayos niya itong naipalaki. Matatalino pa at magaganda’t guwapo ang mga anak niya. Maunlad sila at umasenso. Habang ako, naririto sa dilim at hindi ko nagawang ayusin ang aking pamilya. Inggit na inggit ako sa kanya. Wala akong sinabi sa kanya. Nagtataka nga ako eh, bakit itong masasamang bagay, sa atin pang walang pera dumarating?”, pagkukwento ni Itay habang ito’y unti-unti ng umiyak.

Doon pala siya sa kaibigan niyang si Andre nangutang ng pera. Linapitan na lamang naming apat siya at inakap. “Itay, wag ka pong mag-alala, hindi na po ako mapapariwara pa. Aayusin ko itong pag-aaral ko.”, sabi ni Jenny. “Itay, magpakatatag ka, wala na po akong ibang gagawin kundi mag-aral.”, sabi ko sa kanya. “Itay, pipilitan ko pong magpakalalaki kung kakailanganin.”, sabi ni Robert. “Tay, mahal pa rin kita. Hindi ako nasinag kay Andre noon kahit mayaman siya. Ikaw pa rin ang pinili ko, kasi mahal kita.”, sabi ni Inay. Isang matagal nanaman na saglit na katahimikan ang naramdaman ng bawat isa habang hindi kumakawala sa akap ng pamilya.

Wala pa ring bumibitiw sa “akap ng pamilya”, nang dumating ang duktor ni Allan at sinabing, “Tinatawag po kayong lahat ni Allan.”.

Pinuntahan namin si Kuya Allan. Nararamdaman ko na mamatay na si Kuya pero nananatili akong tahimik. Pagdating sa loob, mararamdaman mo ang negatibong enerhiya. Sobra-sobra na itong kumakalat at nagpapababa sa amin. “Ano iyon anak?”, tanong ni Itay.

“Halika rito Bert.”, tawag ni Kuya Allan habang nakaratay ito sa kama. Inakap ni Kuya si Robert at sinabing, “Patawarin mo ako.”. Umiyak na ng umiyak si Robert. Tinawag din ni Kuya si Jenny at ganun din ang sinabi. Umiyak din ng umiyak si Jenny. Tinawag ako ni Kuya. “Jerry, aalagaan mo yang mga kapatid mo. Nanaginip ako kanina at nakita kitang inaalagaan ng mabuti ang dalawa. Ikaw ang aasahan ko.”, bilin ni Kuya Allan sa akin. Lumapit na rin sina Itay at Inay kay Jerry matapos akong umalis. “Itay at Inay, marami pong salamat.”, sabi ni Kuya habang inaakap niya sina Itay at Inay.”.

“Hay naku, kapag kayo hinold-up, wag kayong tutulad sa akin, lumaban pa. Kita mo ngayon, ang laki ng ginagastos niyo. Maghahanap pa kayo ng perang pamburol sa akin.”, pabirong sabi ni Kuya Allan. “Kuya naman.”, sagot ni Jenny. “Akala ko nga si Robert ang mauuna sa atin nung nahagip ng ambulansiya ang braso niya.”, pabiro ulit na sabi ni Kuya Allan. Nagtawanan kami lahat bigla sa kabila ng napipintong kalungkutan.

“Maiba nga ako. Ngayon lang ako nagkamalay simula nung saksakin ako nung walang pusong holdupper. At alam kong malapit na ako. Nakikita ko na kasi ang ilaw eh. Pinagbigyan lang ako bumangon saglit pero malapit na talaga. Natatawa nga ako at buti na lang, ilaw ang nakikita ko at hindi apoy. Gusto ko lang malaman ninyong lahat na mahal ko kayo. Mahal ko talaga kayo kung hindi niyo man alam iyon. Pero alam kong alam ninyo yun. Sorry sa mga nagawa kong masasama. Alam kong masama ako kaya sana patawarin niyo ako. Wag niyo na akong iburol kung walang badyet. Sayang sa pera.”, sabi ni Kuya habang ito’y tumatawa.

Malungkot ang lahat. Iba talaga ang pakiramdam kapag andun ka sa kwarto. Malamig na malamig at para talagang hinihigop ang kasiyahan. “Itay, nanaginip ako kanina. At sabi sa panaginip ko ay gawan ka ng sulat. May nagpapadala po sa inyo ng mensahe. Eto po iyon. Basahin niyo po kasama sila kapag nais niyo nang basahin.”, sabi ni Kuya Allan.

Nagulat si Itay sa sinabi at ibinigay ni Kuya Allan. Matapos ang paguusap, hiniling ni Kuya Allan na umalis na kami. Matapos ang isang oras, namatay na rin siya. Iyak ng iyak si Inay pati si Itay. Kaming magkakapatid ay tahimik lang. Ibinurol at pagkatapos ay inilibing na rin si Kuya.

Matapos ang paglilibing sa kanya, parang hindi pa rin kami makabalik sa dati. Alam kong iniisip din nang aking mga kapatid na baka nga malas ang pamilyang ito. Bawal kaming maging masaya. Sa tuwing nagiging masaya kami, may hindi magandang nangyayari.

Isang araw, nakaupo na kami para kumain ng hapunan. Magsisimula ng kumain ang lahat ng biglang pinigil ni Itay. Sabi niya sa amin, “Ito ang sulat ni Allan para sa atin.”.

“Nalagpasan niyo ang hamon na ibinigay ko sa inyo. Alam ninyo, ibinibigay ko ang mga ganitong klaseng pagsubok sa mga taong alam kong kakayanin ang ganitong hamon. Alam kong malalagpasan niyo ito. Mas lalo kayong magiging malakas at matapang dahil dito. Asahan niyo pa ang mas matitinding pagsubok sa susunod. Hindi ako magbibigay ng problemang hindi niyo kayang lutasin. Wag niyong kainggitan ang mga nakakataas sa inyo. Kita niyo nga, nagbayad kayo ng malaking pera, hindi pa rin nabuhay ang dapat buhayin. Pantay-pantay tayong lahat. Ang buhay na ito ay isa lamang maikling preparasyon para sa susunod na buhay na punong-puno ng kasiyahan at pagsubok. Mahalin ninyo ang isa’t isa at magpakatatag kayo. Nagmamahal, Ang iyong kaibigang tunay.”- Ito ang nakalagay sa sulat.

Matapos basahin ang sulat, unti-unting nawala ang mabigat na pakiramdam sa puso. Nagsimula na ulit kami ng isang bagong buhay. At sa bagong buhay na ito, handa na kaming harapin ang mga bagong pagsubok na naghihintay sa amin.

Love day…

Love day…
- Justin David Pineda

You know, I’m proud to say that since birth until now, I am single-blessed. Yeah that’s right. I haven’t been in any relationships but I was able to ask somebody if I could court her. I’m also proud to say that I never got busted in my whole life. Well, I’m happy with my friends but I’m also looking forward to have relationships. I guess there’s nothing wrong with it as long as what you are doing is right. Like normal people have, I am carried over with my crushes. To tell you honestly, my crushes became my definition of the word “inspiration”.

For me loving somebody doesn’t necessarily mean hugging, French-kissing, and the like. * I think that relationships nowadays are the same. The guy will court a girl and after a week or so, they will be (what we call) “them”. Then let’s say when their every-month-celebration-of-the-day-they-became-“them” or a.k.a. monthsary (in MS Word spelling checker, there’s no such word as monthsary), both of them shall buy expensive gifts (more expensive that their friends give also to their “GF’s” or “BF’s”… COMPETITION!), like for example, necklace from Filigrenasia, Teddy bears from Bear Cuddlers, CD (original of course) from Odyssey and more. That’s why I’m planning when I’m old enough, I’ll erect also a silver shop and Bear shops…So that I’ll get rich easily! Afterwards, they’ll break up. Why? It’s either the boy/girl has found other person to be “loved” (or should I say to waste money with) or the boy has no money left to buy gifts for the girl. How about studying? Of course not. It’s not included in the list of reasons why you need to break. Or maybe to look for another person whom you will have relationship with, to make your ex(former), envy of him or her. How about that? This is reality. This is the new generation. So the bottom line is, you’ll waste your money in buying things that are not really necessary and after a short span of time, it will just go to air.

Let’s just take it in this kind of thinking: Let’s admit that sometimes when we’re in a relationship, even though we know that something terrible will happen (in decision making), we still push it through just for the satisfaction of the two of you. Sometimes our minds are blocked out to reality. Here’s a concrete example. You know that you need to eat lunch everyday, right? But it seems that your monthsary is getting near…That’s why you’ll starve yourself for 2 weeks for your “one and only”. What a dumb-ass thinking is that?! Sacrifices? If it’s for my benefit, I’d take it… But for that? Think about it. Use your head. I’m not making these people offended.

“First love never dies”, “Love is sweeter the second time around”. No matter who, what, how or even when your love comes to you, it doesn’t matter as long as he/she really loves you. Now as I could see, people become materialistic and not thinking the more important things to fulfill in this world.*

Basically, that’s just my opinion. I guess there’s nothing wrong to let you know of what my observations are. Actually, a lot of facts are given and I counsel people to think very wisely (if you need to be a keen observer, then go!) of what the real world is. Big things come from small things and if from small things, we choose erroneously, then we will end up stupid. We’ll end up like my friend who’s always mislead to a wrong path heading towards misery. She’ll ask for some advice but she won’t follow it. Even though it is already wrong in her part (and she knows it), she’ll still push through with it. She’ll please her partner and afterwards, she’ll cry, cry and cry. We must learn from our mistakes so that next time it comes, we’ll know what to do.

Ang mga liratong nakalagay sa blog article na ito ay ang mga kaibigan ko at ang kani-kanilang mga kasintahan noong mga panahong iyon. Ginawa ang artikulong ito noong ako'y nasa ikaapat na taon ng hayskul.

Isang Prinsipyo: Please fall in line

Panimula:
Nangyari ang insidente sa canteen noong ako'y nasa unang taon ng hayskul.

Isang Prinsipyo: Please fall in line
- Justin David G. Pineda

Pag naaalala ko itong kuwentong ito, natatawa na lang ako. Sira ulo rin kasi ako. Sisiga-siga rin. Paano kasi, siguro nagmana na rin sa nanay. Si mama kasi, pag nagalit yan, sobra-sobra. Kapag nasa tama siya, patay kang bata ka! Iyak ka na. Ay naku po, dun ko nakuha maging kritiko ng kung anu-ano at sinu-sino.

Isang beses, gutom na gutom na ako at gusto kong kumain sa canteen. Recess time nun. Ang haba-haba ng pila. Pumila ako ng sobrang tagal. Nung ako na, biglang may sumingit si Ms. Lani at naunang bumili. Ako naman, gutom ka na nga, pumila ka ng matagal, tapos pag ikaw na, sisingitan ka pa. Eh di siyempre, nagalit ako. Sabi ko, “Ano ba naman yan, ang tagal-tagal kong pumila tapos sisingit?”. Sabi ni Ms. Lani, “Eh di yan, pagbilhan mo na.” Pinagbibilhan na ako ni Rio non, pero sabi ko, “Di bale na, di na ako nagugutom!”

Dahil sa ginawa ko, pinatawag ako ni Ms. Cecille at kinausap tungkol kay Ms. Lani. Naalala ko pa yon. Pinagkukwento niya ako. Sabi ko, “Kasi po ganito yon…” Sinabihan kagad ako nang, “Simula pa lang ng kuwento, nagdadahilan ka na…” Ayun, natawa ako. Nakuwento ko naman yung totoo at naintindihan niya ako. Kayalang, mali ang ginawa ko. Inaamin kong nabastos ko yung teacher na yun dahil sa mga actions ko. Pero di ako nasuspinde ron ng “disrespect of school authorities”. Ewan ko lang pero sa tingin ko rin pinatawad ako ni Ms. Lani sa ginawa ko eh. Naintindihan din naman ni Ms. Cecile yung point ko: Na ang mga teachers ay mga role model sa mga estudyante. Kaya, kapag sila’y sumingit, gagayahin sila ng estudyante.

Talagang parati kong naiisip si Ms. Cecille eh. Miss ko na talaga siya. Ngayon sa tagal na rin ng lamig namin ni Ms. Lani, nagsisisi ako sa mga ginawa ko.

Buhay sa Hayskul

Buhay sa Hayskul
- Justin David Gisala Pineda

Naisipan kong gumawa ng koleksyon ng aking mga kuwento sa hayskul. Ewan ko ba kung bakit pero pakiramdam ko, masarap gumawa ng mga akdang galing sa mga karanasan, katotohanan at walang kasinungalingan. Nakakatuwang isipin na sa puntong ito, nakita ko ang aking mga pinapangarap: mga kaibigan at tunay na kaibigan.

Masasabi ko na kahit hindi ako dumating sa Seton noong unang itayo ito, napagmasdan ko pa rin ang malalaking pagbabago rito. Ang simula nito at pag-eeksperimento ng mga gawain at aktibidades ay aking nadaanan. Nakikita ko naman na malayo ang mararating ng mga estudyante kahit na iisa pa lamang na lupon ng mga estudyante ang mga nagsitapos sa hayskul.

Iba ang naramdaman ko sa eskwela noon, kumpara ngayon. Maaring sa iba ay iba ang kanilang reaksyon ukol dito pero noon, nakita ko talaga ang “sense of family” sa Seton. Ano ba ang ibig kong sabihin nun? Walang kawing-kawing at grupo-grupo, bukas ang lahat sa isa’t isa. Hindi ko naman sinasabing wala na, pero mas buo ang komunidad ng Seton dati. Siguro ay dahil na rin sa kakaunti pa lamang ang populasyon noon. Iba talaga yung ligaya rati kaysa ngayon. Ewan ko ba, pero pilit kong napagkukumpara ang nakaraan, sa ngayon. Pakiramdam ko kasi, habang pumapasok ang mga bagong salta rito sa Seton, kumokonti na ang tunay na nakakakita ng tunay na kultura ng paaralan.

Dala na rin siguro ng pagkakakita ng malakihang pagbabago sa paaralan kaya nasasabi ko ang mga ito. Kayalang totoo eh. Sabi ko nga kay Laissa (isang freshmen), dapat gumawa kayo ng paraan upang maging isa o “united” ang batch niyo. Ang kasalukuyang fourth year na lamang ang natitirang batch na hindi hiniwalay ang mga matatalino sa mga normal na mga estudyante. Ang mga sumunod na mga antas hanngang elementarya, ang mga estudyante ay nahahati na sa Homo (Intelligent), Second at Third sections.

Ewan ko ba, pero sa opinyon ko, di maganda ang ganung panukala. Kasi naman, sa mga paligsahan at pataasan ng marka, ang cream of the crop section ang humahakot ng lahat mga parangal. Lalo na sa bigayan na ng mga report cards at pag may assembly sa auditorium, kitang-kita sa batch kung aling seksyon ang may pinaka-maraming white, yellow at green cards. Makikita rin kung aling seksyon ang may pinka-maraming PTC… Haay, sa tingin ko talaga dapat ay pantay-pantay ang distribusyon ng klase upang walang lamangan. Kasi ikaw man ang nasa katayuan ng mga taga-Homo section, may kumpetisyon sa lahat ng bagay. Dapat ay mayroon ka parating mataas na marka. Naisip nga namin eh, pag linipat ang kahit sinong estudyante mula sa Homo section, malaki ang posibilidad na siya na ang Top 1 sa kabilang mga seksyon. Ganun sila katitindi.

Totoo na sa pagbabago, may maganda at pangit, pero gusto ko talaga ang nakaraan, noong first year pa ako hanggang second year. Dati, simple lang ang buhay. Alam mo na walang naninigarilyo o nangongopya sa klase. Wala pa ring mga tibo, bakla, mga babaeng hinahayaan silang mabastos at kung anu-ano pang hindi masyadong magagandang mga bagay. Ngayon, makikita mo na lang sa may tabi, mga naghahalikan na ang mga mag-syota. Sa isang tabi naman, may isang estudyante na nasa opisina ng Prefect of Discipline, na may kasong pagnanakaw ng cellphone. Tuwing quarterly exam naman, isang buong klase ang nagkokopyahan. Laki talaga ng pagbabago.

Sa kabilang dako naman, marami din magandang naidulot ang paglaki ng Seton. Dumami ang mga talentado at matatalinong mga estudyante. Ewan ko ba, pero naisip ko talagang balikan ang mga nangyari sa hayskul noon. Iba talaga. Pamilya talaga. Malay ko rin ba, baka pag wala na ang batch namin sa Seton, mabuo ulit ang dating Seton na aking gustong makita.

Ito ang introduksyon sa mga serye ng mga kuwento ni Justin David G. Pineda sa hayskul.

Panindigan mo ang mga ginawa mo

Panindigan mo ang mga ginawa mo
- Justin David G. Pineda

Naalala ko ‘non na medyo nakakapanibago na ang hayskul kasi maraming bagong freshmen. Sa katunayan, nagagamit na ng husto ang catwalk.

May mga new students na mga sisiga-siga kasi di pa nila alam kung ano at sino ang kanilang makikita. Siguro ginagawa nila yun para isipin na unbeatable sila. Para may impresyon na dapat silang katakutan. Nung sophomore ako, iilan lang naman ang mga new students sa batch. Si Pamelyn Faner (Histology), Roneil Nostratis (Histology) at Jude Alquiza (Pathology). Si Jaymard Colmenar ay balik-Seton galing Don Bosco at si Neil Reyes naman ay balik-Seton South kasi galing siyang Seton Main.

Isa sa mga di ko makakalimutang ginawa ko ay ang pag-dedepensa sa aking sarili. Ayoko kasing binabastos ako. Talaga lang. Kahit kailan, di ko matiis na maagrabyado ang sinuman na inosente naman talaga.

Si Kimchi, isang freshman, ay new student noong mga panahong iyon at isa siya sa mga ilang new students na gustong magpakita ng kanyang lakas sa pananakot o kung ano man.

Naglalakad ako nun sa catwalk ng tumawag si Kimchi ng “Justin”. Lumingon ako sa pagkakaalam na ako yung tinatawag (pano ba naman saktong-saktong pagtungtong ko roon ay tinatawag na niya si Justin). Tapos iba pala yung tinatawag niya. Kaya tawa siya ng tawa. Andun nga yung Justin na hinahanap niya (Justin Saquilayan). Para akong napahiya pero ayos lang. Ang ginawa naman ni Kimchi, tawag siya ng tawag ng Justin pero paglumingon ako, yung isang Justin naman ang kanyang susutsutan. Alam mo na talaga na nangiinsulto.

Simple lang naman ang ginawa ko eh. Nang papalapit na si Kimchi, hinablot ko yung uniporme niya at hinila ko pataas. Sabi ko, “Mamili ka ng aasarin mo ah!”. Natakot siya at nung nakapila na sila, tinitigan ko pa ng masama. Nung lunch time, yung mga batch mates kong mga lalake, inaasar siyang “Egot”. Kaya nung hapon, dumiretso na siya kay Ms. Carol.

Pinatawag ako ni Ms. Carol sa opisina at kinausap kami kasama si Kimchi. Akala ko magagalit sa akin si Ms. Carol eh. Naintindihan niya kung bakit ko ginawa yun. Kasi naman, kahit sino ay mabubuwisit sa ginawa niya eh. Naisip siguro ni Kimchi na kapag di siya pumunta kay Ms. Carol, buong taon siyang aasarin ng mas mataas na level sa kanya. Respeto lang naman talaga eh. Yun lang.

May mga sumunod pa diyang mga away. Mas malala pa.

Lesbian Talk

Panimula:
Ang entry na ito ay nilikha noong ako ay nasa ikatlong taon ng hayskul.

Lesbian Talk


- Justin David G. Pineda
III-Archaeology


I don’t know what to write. I don’t know what to share about this piece of word (lesbian). I just want them to know that there’s freewill. That’s it.

I thought something interesting about lesbians. Suddenly, something got into my scary mind. Here’s a question: Why do lesbians could easily catch attention of a girl than men? Or should I say, why do lesbians can easily get the heart of the girls in courting than men? Well, lucky for them. They’re really lucky to get the sweet scents of the girl but it hurts them most in splits. For them, their dreams are destroyed and there’s no bright future ahead of them.

They say lesbians are good friends. Well, that’s for them. But some people get hurt whenever they see them together with their “loved one”. I observed that one kind of lesbian relationship is that the first one seems to give, give, give, give and give though she has nothing left for herself. While the second one just receives, receives and receives without showing her appreciation for it. Then when the other is fed up with the “caregiver”, she’ll just be leaving her behind. Now, who took advantage? Who is at lost? Love really hurts.

I thought of the reason why guys have harder guts to show affection than the girls. Why? It’s simply because they’re boys and they’re girls. Many boys think that girls are diamonds. They’re hard to get. It’s not just relationship that they want. He wants something to prove to her that he is worth-having. Unlike lesbians, boys have strict standards to implement in getting their GF’s and that’s more admiring to them. Because if you get what you want, you could handle it properly. It’s like you want a disc man and then somebody gives it to you, then you’ll using enjoy it. That’s what you want to happen therefore you have great plans for it. For lesbians (I think), they got limited choices. What comes to them is what they whole-heartedly pick. That’s why there’s no big question on why lesbian relationships don’t stand long. Also, girls know their insights themselves; what a girl needs and wants. Therefore it becomes easy for them to know what their partners want to be satisfied.

Here are the reasons why a girl becomes a lesbian. 1.) The surroundings or people who influence her. 2.) She is scared to interact with the opposite sex. 3.) She is afraid to get pregnant. 4.) She thinks that girls are more responsible partners than men. 5.) She is confuse.

For me, it’s a different time where different trends come. Third sex becomes known to everyone. God gave us freewill to choose what’s the best for us. Since we’re just human beings, we couldn’t help committing mistakes. But that doesn’t stop there. We must stand from our fall and reach the hands of heaven to rebuild our lost treasures, right? I hope that lesbians will realize that there’s no clear future of them. That’s all.

Lastly, as I agree (not giving favor but because of freewill) to the decisions of becoming a lesbian, I must tell that it’s okay. It’s not just that they shouldn’t bring it to marriage where God is infront and both of you will swear to Him. I think He’s not happy of that. Therefore, let’s just let it be and not let Him join with the wrong decision made.